کاش دوباره میتونستم بنویسم تا نوشتنم مرحمی واسه دلم شه،

ولی ...

ولی به انتها رسیدم دارم تموم میشم همون پایان همیشگی،

کاش دوباره میدیدمش و دستشو تو دستم میگرفتم ولی ... ،

باورم نمیشد که یه روزی اینجوری منم عاشق شم و اشک و ...،

ولی ...

خیلی وقته حالم گرفته است،یادم نیست خنده هامو ، یادم رفته چطوری بخندم،

ولی ...

ولی خوب یاد گرفتم گریه کنم اونم هرروز و هر شب و هرشب مثل الان،

دوست دارم بلند داد بزنم دوست دارم دوست دارم دوست دارم ...،

ولی ...

ولی حالا یه چیز از خدا میخوام اینکه یه روزی دوباره ببینمش و ...،

معذرت که با این حرفام ناراحتتون کردم، آخه دوستی ندارم و تنهام واسه

همین حرفامو نوشتم تا شاید کسی بخونه و چیزی بهم بگه،

دوست دارم

میخوام قطره از اشک چشمهایم را برایت باروون کنم ...

امروز مرا به گذشته هايم باز گرداندي به شيرين ترين

گذشته هاي تلخ ، به اوج سادگي و عاشقي و اشك  

به عمق پاك ترين دل سپردن سخت .

به روزگاري كه دستانم ، با دستان كسي آشنا نگشته بود

به روزگاري كه چشمانم به چشمان كسي دوخته نگشته بود

به روزگاري كه حتي براي لحظه اي كوتاه از بامت غافل نمي گشتم

به شبهايي كه تا سپيده پا به پاي مهتاب به بامت مي نشستم

كاش ساده نمي گذشتي ،تا از آن پاكي و سادگي پا

به مرداب و لجن و پليدي هانمي گذاشتم .

كاش آن روزها تكيه گاهم بودي .

كاش زمزمه هاي عاشقانه ام را مي شنيدي و مي ماندي .

كاش مي ماندي .

وقتي...

دگر تو را در كجاي قصه ها بنشانم ،

زين پس تو را در كدامين شعر جاي دهم ،

روزگاري تو را اسطوره عشق مي خواندم حال چه بخوانم ؟

پري قصه هاي من حال ديو سياه شبهايم مي شود ؟

حتي باورش هم تمام ذهنم را به گر مي كشناد .

 تو هماني ...

هماني كه روزي ، جدايي از من را مرگ مي دانستي و

امروز چه راحت از من گذشتي .

هماني كه صدايم ،لالايي شبهايت بود ؟

پس چه شد ؟

آن همه عشق ،  آن اشك ها چه شد ، دگر باور ندارم

و هرگز از عشق نمي گويم و نمي نويسم .

روزي خواهد رسيد ،كه  در تمامی طرح هايم نقش

قلبهاي تيره وتيری را از کمان افکارم رها خواهم کرد .

روزي تورا خواهم ديد ، اما اين را بدان آن روز نگاهم

از مهر و عشق سرد و خاليست .

.